1 september

De eerste twee dagen van september neem ik naar jaarlijkse gewoonte verlof: om aan de schoolpoort te kunnen staan, om er ten volle te kunnen zijn voor de kinderen die eerste ‘nieuwe’ dagen, maar ook -en toegegeven, vooràl- omdat ik die lege tijd gewoon zélf heel erg nodig heb. Enkele momenten voor mezelf na die lange zomervakantie, na die weken in een bomvol huis bruisend van jonge energie en temperament... ik hou van mijn bende, ik koester zo het leven in mijn nest, maar het hoofd, hart en lijf zijn toe aan rust en tijd alleen die eerste septemberdagen.


Ik geniet dan zo van wat ruimte voor mezelf én tel tegelijk de uren af tot de kinderen weer thuis komen... De traditionele 1 september-foto van ‘drie op een rij met boekentas’ heb ik tegen 16u al meermaals bekeken... ik neem de stilte in me op die dagen, lummel wat rond, glimlach om alsnog vergeten spullen, vertraag... en tel af -samen met het huis- tot het kabaal, rumoer en enthousiasme weer door haar kamers galmt. 


Op 1 september herinner ik me al lang niet meer die scherpe randjes van de zomer, het lawaai, de ruzies, de rommel overal... op 1 september geniet ik van de stilte en mijmer ik weg naar een zomers huis waarin elk moment werd geleefd en ten volle beleefd...


Dit jaar liep het wat anders. De jaarlijkse boekentassen-foto werd uitgesteld. De school blijft een weekje langer dicht. Nieuws dat door de kinderen onthaald werd op zowel vreugdekreten als traantjes...  Ik bleef er zelf ook niet onverschillig onder, om heel eerlijk te zijn. Want hoe hard ik ook hou van een vol nest (echt, zomervakanties mogen gerust wat langer duren wat mij betreft!), die eerste september is van mij, en van mij alleen. Ik ben er niet trots op, maar het mag gezegd: Ik voelde dit weekend maar bitter weinig flexibiliteit op dat vlak, om niet te zeggen geen. ‘Corona Made Me Do It’, zal ik maar denken.  2020 zorgde nu eenmaal niet voor de standaard zomervakantie, voor niemand onder ons.


Maar kijk, that’s life. Ik toonde me dan misschien niet van mijn meest flexibele kant, maar besloot wél om die eerste september niet zomaar te laten passeren.  Niet voor de kinderen. Niet voor mezelf.

Aan zee vind ik ook rust, en het geluid van de wind en de golven overstemt met een beetje goede wil zelfs het lawaai van een bende overenthousiaste ruziemakers. De zomer, met haar mooie én scherpe randjes, duurt gewoon wat langer en die boekentassen-foto trek ik hopelijk volgende week wel...  De rust is in het moment, ervaarde ik vandaag. Ik hoef dit jaar niet af te tellen tot 16u, want de kinderen maken er deel van uit. De scherpste randjes toonden me exact waar ik moest zijn.


‘Dit was de beste 1-september-niet-terug-naar-school-dag OOIT mama’. En zo is het maar net. 


Omdenken, dat leer je immers zelden op de schoolbanken

1 september

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x