Een dode kikker

Mijn jongste van bijna 5 nam vandaag afscheid van het kikkerklasje. Ze gaf haar juf vol trots en verwondering een dode, uitgedroogde pad cadeau die ze gisteren vond op straat. In haar ogen een geschenk van onschatbare waarde… ze had het dier immers maar al te graag zélf gehouden maar vond dat kikkers en padden thuis horen in een kikkerklas, bij een kikkerjuf. Het beestje in kwestie werd zorgvuldig verpakt in een brooddoos, bij gebrek aan beter… 

Het deed me denken aan mezelf als 12-jarige, aan de afschuw die af te lezen viel op de gezichten van mijn klasgenoten toen ik vertelde dat ik de uitvaart van een leeftijdsgenootje zo ‘ontzettend mooi’ had gevonden… Of aan jongeren uit de praktijk, die bij momenten zo destructief wanhopig naar verbinding en erkenning zoeken, dat de afstand tot hun naasten alleen maar groter en groter lijkt te worden… 

Onze intenties zijn niet altijd duidelijk, ook niet voor onszelf. Wat mensen zien is gedrag, een gekleurde uitkomst waar een heel proces aan vooraf is gegaan. Probeer verder te kijken dan naar wat je op het eerste zicht ziet. Wees verwonderd, vraag dòòr, ga mee op zoek naar wat een bepaald handelen stuwt en in stand houdt… 

Achter onwenselijk gedrag zit misschien wel iets heel moois verborgen.
Achter dode kikkers ook trouwens… ;)


Een dode kikker

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x