Over ruimtevaart en patatten

6 september 2020

“Het enige en meteen ook het belangrijkste dat een vrouw moet kunnen in haar leven, is ne goeie patat schillen”, zo luidde althans het credo van mijn moeder.

“Je mag werkelijk àlles worden wat je maar wil, zolang je maar de eerste vrouwelijke astronaut op de maan bent”, hoorde ik meermaals van mijn vader.

Mijn ouders hielden er lichtjes andere ideeën op na wanneer het ging over de toekomst van hun dochter ;). De tiener in kwestie wenste mama, papa alsook alle aardappelgewassen een enkel ticketje richting die veelbesproken maan en dacht er het hare van. 

Ik vond mijn eigen weg. Mét, het moet gezegd, een grote passie en fascinatie voor zowel moestuinieren als de ruimte. Noch de patatten noch de maan werden verdrongen, zo blijkt.

Ik deel de visie van mijn ouders niet, net zoals ook mijn eigen kinderen vermoedelijk niet al mijn overtuigingen zullen onderschrijven. Dat is helemaal ok, dat is zelfs goed.
Toch heeft het lang geduurd voordat ik ook doorhéén die krachtige uitspraken uit mijn kinderjaren kon kijken. Ik zie niet louter een schrikbeeld van onderdrukte, totaal afhankelijke vrouwen aan de haard voor me, wanneer ik aan de overtuigingen van mijn moeder denk. Evenmin voel ik alleen maar die onmogelijke, allerhoogste, elitaire standaarden wanneer ik stil sta bij de verwachtingen die mijn vader had voor zijn enige dochter. Ik zie een zorg, een betrokkenheid, een goedbedoelde intentie die ze elk op hun eigen manier en vanuit hun eigen visie, gekleurd door hun eigen geschiedenis probeerden in te vullen.

Ik gruwel van alles wat vrouwenemancipatie in de weg staat, doch hoor nu vooral mijn moeders wens van zekerheid en basisveiligheid voor haar dochter: sta toe dat er voor je gezorgd wordt. We hebben allemaal iemand nodig die er voor ons kan en wil zijn. Laat het toe, gun het jezelf, wees dankbaar ook, schil ne goeie patat.
Ik hoor ook hoe mijn vader me boven alles vrijheid toewenste. Vrijheid die weliswaar in zijn aanvoelen nog steeds gelijk staat aan financiële onafhankelijkheid en overvloed… Vrijheid is zowel betaalbaar als te betalen, zorg dat je dit op élk moment kan. Laat je dromen en vrijheid nooit afhangen van iemand anders, ze zijn je hoogste goed. The sky -of de maan zo je wil- is the limit.

En ik knik. Want hoe verschillend we ook zijn, hoe totaal anders ik de dingen vandaag de dag ervaar en zelf invul, in wezen wens ik mezelf, mijn kinderen en de wereld hetzelfde toe: de vrijheid om op élk moment te kunnen kiezen en je eigen pad te durven gaan, vanuit een diep en dankbaar weten dat er van je gehouden wordt en je er nooit alleen voor staat.

Zo verschillend zijn we niet, mijn ouders en ik. Toch niet als het over dromen voor onze kind(eren) gaat. Al waren er veel ticketjes richting maan voor nodig om dat in te zien. 

We maken allemaal fouten, de ene al wat meer en misschien ook moeilijker te vergeven dan de andere; soms is die maan ook écht nog de enige resterende optie, maar ik zal er altijd van overtuigd zijn en blijven dat de intentie van elke ouder in wezen goed is of was. Alleen zo kan en wil ik mijn werk doen, als mens, als psycholoog en als (gezins)therapeut.

❤️


Over ruimtevaart en patatten

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x