Rem vragen nooit af...

Ik glimlach wanneer ik zijn kamer binnenkom… Paars geverfde muur, een bed vol knuffels, posters van Donald Duck, een letterkast met diep gekoesterde Schleich-smurfjes, … daartussen schappen vol fossielen, stenen en mineralen, een gedetailleerde poster van het menselijk skelet, ontelbaar veel boeken over sterren en planeten, een foto van Thibault Courtois als bladwijzer in een boek van Stephen Hawking.
Mijn oog valt op de poster van Anne Frank en ik denk aan een vraag uit ons live Q&A webinar van gisteren: Wat als je (hoogbegaafde) kind een diepe interesse vertoont in thema’s die het emotioneel onvoldoende kan plaatsen? Rem je dan zijn of haar vragen af? Begin je over iets anders? Ga je er toch op in? En hoe voorkom je dat kinderen teveel uit evenwicht geraken door de impact van sommige thema’s?

Vlak voor de lockdown bezochten we met het hele gezin het Anne Frank House in Amsterdam. Een van mijn kinderen koos dit als gezinsactiviteit voor zijn verjaardag, nadat hij al een jaar diep onder de indruk was van Anne haar dagboek. Ontzetting en rauw verdriet over de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog gingen hieraan vooraf, maar ook verwondering en respect voor de kracht die er achter intens menselijk lijden kan schuilen. Ik heb zijn vragen nooit afgeremd, wél gezocht naar manieren waarop je de gruwel bespreekbaar kan maken op kinderniveau. We keken documentaires voor kinderen, spraken over wat mensen drijft om vreselijke dingen te doen, over wat ons als mens staande houdt en over het licht en donker dat in eenieder van ons verscholen ligt. We huilden om het verleden en waren tegelijkertijd verbaasd over de wijsheid en kracht van een tienermeisje. Hij las het dagboek ongetwijfeld op een andere manier dan dat een volwassene dat zou doen, maar dat is ok.

Het bezoek aan het Anne Frank huis was heftig en mooi tegelijk. De kleuter van toen 4 en half vond dat Anne mooie haren had en zou zelf voor de zolderkamer gekozen hebben. Een van de zonen bleef zich maar luidop afvragen hoe de techniek van een gaskamer in elkaar zat, eentje was heel erg stil en bleef dat ook de dagen daarna… maar we werden allemaal geraakt door een geschiedenis die nooit of te nimmer vergeten mag worden.

‘Ik voel mij soms een beetje zoals Anne, denk ik’, zei de door gaskamers gefascineerde zoon enkele weken later, middenin de lockdown en afgescheiden van zijn vriendjes.

Hoogbegaafde kinderen kennen steeds een asynchrone ontwikkeling. Dat wil zeggen dat de ontwikkeling niet gelijkmatig verloopt. We mogen er niet van uit gaan dat ze te allen tijde ‘hoogbegaafd’ gedrag zullen stellen (alsof dat al zou bestaan...). Bij deze kinderen ligt de cognitieve ontwikkeling voor op het gemiddelde, terwijl de ontwikkeling op andere gebieden (bv. motorisch) heel normaal is, of zelfs achterblijft. Zo krijg je typisch situaties waarbij je op het ene moment converseert met een 6-jarige op het niveau van adolescent, terwijl datzelfde kind vijf minuten later in woede kan uitbarsten en zich op de grond smijt omdat iets niet naar zijn zin is. Of zo kan je hoogbegaafde kind in het eerste leerjaar leestechnisch misschien wel het niveau van een Harry Potter boek aan, maar heeft het ‘s nachts nachtmerries omdat het emotioneel nog niet rijp is om de verhaallijn voldoende te kunnen plaatsen. Probeer goed te kijken naar wat je kind nodig heeft. Rem vragen nooit af, maar handel met gepaste zorg.

Ik kijk nog eens naar de poster van Anne aan de paarse muur. “Hoe heerlijk is het dat niemand een minuut hoeft te wachten met te beginnen de wereld langzaam te doen veranderen.”

Wijs kind van mij, denk ik bij mezelf, en ik hang zijn sjaal van OHL goed.
Dankjewel lieve, lieve Anne, en zovelen met jou.

Rem vragen nooit af. Er is zoveel dat nooit vergeten mag worden.


Rem vragen nooit af...

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x