Schooloverleg

26 augustus 2020

De laatste week van augustus is voor de praktijk traditiegetrouw een week met erg veel schoolbezoeken. Ik kom in heel wat scholen en heb zowel als psycholoog maar ook als mama van drie al menig zorgoverleg achter de rug. Meestal hoopgevend, soms diep frusterend, altijd boeiend… 

Ik ontmoette al zoveel pracht van leerkrachten: mensen die met verwondering en een open blik kunnen kijken naar kinderen, die open staan voor een zoektocht die soms wat out-of-the box is maar wel passend voor een bepaalde leerling, die denken in termen van talenten en mogelijkheden eerder dan problemen, die over hun eigen onzekerheden durven communiceren maar tegelijk vertrouwen proberen te hebben in het proces… leerkrachten die soms niks nul nadda van hoogbegaafdheid kennen maar in hun intuïtief aanvoelen zò gericht zijn op de noden van hun leerlingen dat dat ook niet nodig blijkt… leerkrachten die in overleg gaan, leerkrachten die mee willen zoeken, leerkrachten waar ook ik telkens weer enorm veel van kan leren… Je vindt ze overal trouwens, van regulier tot methode- tot bijzonder onderwijs, van kleuterschool tot monitoraat aan de universiteit, van ASO tot beroepsonderwijs… 

Maar neen, het is niet zo dat ik op scholen alleen maar pareltjes in didactiek en pedagogiek rond de overlegtafel aantref (ik maak mij geen illusies, dat gevoel is allicht wederzijds ;) ). Al moet het gezegd: nog nooit, werkelijk NOOIT, kwam ik een leerkracht tegen die het niet goed voor had met zijn of haar leerling. Ik zie leerkrachten die totaal uitgeblust voor de klas staan, leerkrachten die heel krampachtig vasthouden aan hun eigen visie, leerkrachten die in hun 25-jarige carrière nog nooit een hoogbegaafd kind in hun klas of school zouden hebben gehad (think again!), leerkrachten met wie ik het diep oneens ben en waarbij het verschil in visie soms ook elk gericht handelen in de weg komt te staan, leerkrachten wiens manier van werken ronduit schadelijk is, leerkrachten die ik ook als mama probeer te vergeten enkel en alleen omdat wrok nog nooit iemand vooruit heeft geholpen…
maar ook dan: dit waren nooit, maar dan ook NOOIT mensen die moedwillig de ontwikkeling van een kind in de weg wilden staan. Nooit.

Voor mezelf, als mama en als professional, zal dit altijd de achtergrond blijven vormen voor élk gesprek: een open houding, vanuit misschien een totaal verschillende visie maar wel steeds de gezamenlijke intentie om een kind zich veilig en gezien te laten voelen op school, zodat het zich van daaruit verder kan ontplooien… Visies rond kinderen, rond leren, rond hoogbegaafdheid kunnen zeer sterk verschillen, ze kunnen soms wel degelijk fout, onvolledig of inefficiënt zijn, ze kunnen aangepast of bijgeschaafd worden langs beide kanten… maar doorgaans vertrekken ze altijd vanuit diezelfde intentie: een kind ondersteunen in wat het nodig heeft voor een zo optimaal mogelijke ontwikkeling. 

Ik kwam nog nooit een leerkracht of zorgteam tegen die het daar fundamenteel oneens mee bleek, gelukkig maar. Het zal daarom ook altijd de reden blijven waarom ik aanstuur op overleg. Als team, rond en voor een leerling, weet en bereik je immers meer dan in je eentje, en dat kan een kind alleen maar ten goede komen… Trek aan de (school)bel als het nodig is, blijf het gesprek aangaan. Kom op voor jouw eigen aanvoelen als ouder. 

Heb vertrouwen in een gedeelde intentie, hoe verschillend de visies ook mogen zijn.


Schooloverleg

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x