Vijf!

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik hoe mijn jongste één voor één de tenten van de camping afloopt: ‘Ik ben morgen jarig, komen jullie straks mee vieren?’ Mijn introvert hart maakt verschrikt een koprol, ik voel hoe ik mijn adem even inhou... en glimlach. Ik laat los, geef me over aan het moment, net zoals 5 jaar geleden.

Thuis, in de warmte van ons gezin, kwam ze destijds zacht ter wereld. Haar broers knipten samen de navelstreng door. ‘13 is een geluksgetal hè mama?’
Een heerlijke baby was ze, hoewel haar eerste twee levensjaren leken te bestaan uit koorts. Erg vaak en erg hoge koorts. Ik was zelden ongerust. Misschien omdat een derde al wat meer vertrouwen bracht in die bij momenten woelige babytijd, maar vooral omdat ik zag en aanvoelde dat ze, hoe klein ook, bijzonder goed leek te weten wat haar te doen stond. Alsof ze door koorts te maken eerst nog wat laagjes van zich af diende te schudden, voor ze zich volop in het leven kon en durfde gooien. Want dat doet ze, ever since, met graagte en vol overgave, op haar heel eigen en sensitieve manier.

Ze wijst me haar weg, mijn jongste, en ik ben er haar zo dankbaar om. Hoe onwetend was ooit mijn angst dat het andersom zou moeten gaan. Ook mijn eigen pad wordt helderder door en met haar. Ik heb immers geen koorts, maar ook nog wel wat laagjes af te schudden. Net zoals wij allemaal. 

Ik voel niet langer de verpletterende verantwoordelijkheid om haar groot te brengen. Ik voel liefde en vertrouwen voor het pad dat ze zélf koos, lang voordat ze vijf jaar geleden werd geboren. 

Vijf.
Een vol handje, zo zegt ze zelf.
Eerder een ‘handvol’, denk ik stilletjes.
Maar bovenal, al vijf jaar lang, een hart-vol.

Ik stuur de broers nog snel even naar het boerderijwinkeltje om marshmallows.
“Voor 15 man!”, roept ze hen luidkeels achterna. Dat is drie keer vijf!!

❤️


Vijf!

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x