Welke taal spreekt mijn kind?

Welke taal spreekt mijn kind?

Emoties willen ons iets vertellen, zo ook onze kinderen wanneer ze overweldigd worden door een bepaald gevoel… Lukt het jou om te kijken àchter hun gedrag? 

Niet zelden is de hulpvraag waarmee jonge kinderen in de praktijk worden aangemeld agressie. Slaan, bijten, roepen, stampen,… naar broertjes of zusjes, naar ouders, naar vriendjes in de klas, naar zichzelf. Agressie is zeer duidelijke taal he, en ik benoem ook altijd mijn dankbaarheid naar kinderen toe om zo klaar en helder te tonen dat er iets niet ok voelt voor hen. De manier waarop is weliswaar voor niemand fijn, we kunnen samen gaan zoeken hoe er minder destructief kan gehandeld worden, maar het zo duidelijk aangeven dat iets niet ok voelt, daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.

Maar agressie dus. Onderliggend aan agressie zit er vaak pijn, gerelateerd aan een behoefte, een nood die niet kon worden beantwoord (bv. de nood aan aanwezigheid, aandacht, liefdevolle aanraking,…), maar ook angst en onzekerheid. Wanneer we er in slagen om te gaan kijken achter het gedrag, àchter de boosheid en agressie, komen we bij de gekwetste delen van onze kinderen en kunnen we ruimte vrij maken voor hun verdriet. 

Wanneer we enkel focussen op gedrag, zien we kinderen die ‘fout’ handelen, die ‘stout’ zijn (ik gruwel van dit soort taalgebruik trouwens, vandaar de aanhalingstekens), maar wanneer we bij onszelf de rust en ruimte kunnen vinden om achter het gedrag, achter de agressie te kijken, zien we een kind dat lijdt.

Het kan er soms heftig aan toe gaan in een kinderhoofdje. En ook wijzelf zijn alleen maar mensen, met onze eigen limieten, onze goede en slechte dagen, onze eigen kwetsuren, ons eigen proces. Maar wanneer ik als therapeut of als mama een kind zie dat agressie toont, probeer ik dat steeds in het achterhoofd te houden. Ik probeer eerst en vooral mezelf te ‘reguleren’ zodat ik zelf niet word getriggerd, meegezogen in de emotie. Alleen op deze manier kan ik veiligheid aanbieden. 

Sta stil, blijf aanwezig en betrokken, hou de ruimte, creëer rust, toon mededogen… het helpt kinderen om in contact te komen met hun pijn, hun kwetsuren, hun verdriet of onmacht dat aan hun gedrag vooraf ging… Erken hun gevoelens, hun pijn, hun verdriet én hun boosheid… want agressie is niet meer en niet minder dan gedrag dat daaruit voortvloeit. 

En onthou: tranen zijn goud, altijd.


Welke taal spreekt mijn kind?

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x