Wij zijn kwaad

‘Wij zijn kwaad.’ Kennen jullie dat liedje nog van Kinderen voor Kinderen? Ik liet het mijn twee oudste kinderen ooit eens vanbuiten leren, toen ik hun geruzie even ****beu was. Sindsdien klinkt het hier regelmatig door het huis. Of ‘Hehe’ van Jan De Wilde, die ontdekten ze zélf trouwens… Wist je dat zingen kan helpen om emoties te reguleren?

Maar dus, boosheid.

Het is zo belangrijk dat kinderen, maar ook wijzelf, een veilige uitlaatklep hebben voor onze emoties. Frustraties en boosheid zijn misschien onaangenaam, maar nodig. Krachtig ook. En net dié kracht kunnen we aanspreken en gebruiken om op een gezonde manier voor onszelf op te komen, om trouw te blijven aan wie we zijn en waar we voor willen staan. 

Emoties, zo ook boosheid, willen ons iets duidelijk maken. Ze geven ons een signaal over wat er gebeurt in ons leven, in ons lichaam en laten ons voelen of iets al dan niet past bij wie we (willen) zijn. Een intuïtief kompas, zeg maar, en het is zo ontzettend belangrijk dat we onze voeling daarmee niet kwijt geraken. Dat is bij kinderen niet anders.

Boosheid is een natuurlijke en zelfs heel gezonde reactie. Ik ben altijd een beetje opgelucht wanneer ik in de praktijk hoor dat kinderen bij momenten héél erg boos kunnen reageren. Ik vraag hen dan soms of ze me dat eens kunnen voordoen, die boosheid, hoe dat dat er dan juist uit ziet en aan toe gaat. Want een gevoel dat zò sterk is in het uiten dat iets niet ok is, in het aangeven van grenzen ook, daar heb ik als therapeut iets van te leren. Daar wil ik dus héél graag eens kennis mee maken en mee samenwerken. Hoe ziet die boosheid eruit? Als een gevaarlijke tijger? Een bulldozer? Een uitbarstende vulkaan? Natuurlijk is het belangrijk om samen te zoeken naar veilige en gepaste manieren om uiting te geven aan boosheid, maar de emotie an sich hoeft niet weg, integendeel. Dat voelt soms een beetje raar in het begin, maar het is voor mij altijd een belangrijk uitgangspunt geweest in therapie. Ik bied boosheid graag een eigen zetel aan tijdens de sessies. Een zacht kussentje en een glaasje water misschien ook. Ik hoop dat boosheid zich gehoord, erkend en welkom mag voelen.

Boosheid die niet geuit of gevoeld kan worden verdwijnt immers niet vanzelf he. Het zet zich vast en stapelt zich op in ons lichaam. Tot op het moment dat het genoeg is en het omslaat in –directe of indirecte, verbale of fysieke- agressie, t.a.v. onszelf of anderen; in fysieke klachten of destructieve patronen die soms al helemaal niet meer te herkennen of herleiden zijn naar het (negeren van) wat ons ooit zo boos maakte. Boosheid heeft het recht om gehoord te worden. 

Geef kinderen het signaal dat het normaal en zelfs gezond is voor hen om zich af en toe boos of gefrustreerd te voelen. Bied hen een veilige manier om te ontladen (slaan in een kussen bijvoorbeeld), zodat ze zichzelf of anderen geen pijn doen. Natuurlijk willen we niet dat kinderen agressief zijn, daar gaat het ook helemaal niet om. Maar we kunnen hen wél erkenning geven voor hun gevoel. Want wanneer een kind weet en voelt dat het veilig is om emoties als boosheid met ons te delen, verkleint dit de kans dat ze hun gevoelens gaan opkroppen, met alle gevolgen vandien.

Schuif dus eens een stoel bij voor boosheid. Voor de boosheid van je kind, maar bovenal ook voor je eigen boosheid. Wat hebben jullie elkaar te vertellen?

Zoek er misschien ook eens een liedje over ;)


Wij zijn kwaad

Meer items

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x