Wijsheid (én ijsjes…)

“Mamaaaa, kan de paashaas ook Corona krijgen?” 
“En Sinterklaas dan, want die is toch al heeeel oud he?”
“Gelukkig zijn X en Y al gestorven, dan kunnen ze niet meer ziek worden.”
“Maar als de buren ziek worden, en onze poes loopt in hun tuin, brengt hij het virus dan naar ons?”
“Kunnen we het virus niet gewoon heel lief vragen om te stoppen met mensen ziek te maken?”
“En als alle dokters ziek worden mama, wie gaat er ons dan kunnen genezen?”
“Ga jij straks ook dood?!?”

Vrijwel meteen gevolgd door: “Wat gaan we vanavond eten?”
“En krijgen we ijs, pleaaaase?” “Mag ik straks met de broers in de tent buiten slapen?”

Het gaat vaak zo snel in de hoofdjes van onze (hoogbegaafde) kinderen. Snelle denkertjes, maar ook snelle doemdenkertjes, zo lijkt het soms wel. Alle beren op de weg verzamelen zich in een fractie van een seconde en de meest onwaarschijnlijke risicosituaties worden à la minute bedacht. Neem daarbij nog hun grote sensitiviteit, de meer diepgaande verwerking van prikkels en het lijkt als ouder soms onbegonnen werk om je kind nog wat innerlijke rust te laten ervaren.

En toch sta ik iedere keer weer verwonderd te kijken naar de grote flexibiliteit en veerkracht die vele van onze kinderen spontaan tonen. Het is heel normaal dat we in deze verontrustende tijden afdwalen, dat we ons zorgen maken, even helemaal opgeslokt worden door prikkels, gevoelens en gedachten. Niemand, groot noch klein, ontsnapt eraan. En toch lijkt het voor kinderen vaak zoveel gemakkelijker om niet in het verzet te gaan tegen alles wat ze ervaren. “Nu even niet”, is bij hen niet aan de orde (en dat hebben we als ouder geweten ), maar even goed laten ze alles wat zich voordoet aan gedachten, emoties, stemmingen er gemakkelijker ‘zijn’, om het nadien, eens het ook écht volledig bestaansrecht heeft gekregen, vlotter los te kunnen laten.
Ze nemen er als het ware nota van, wijzen niets af, maar worden er niet oneindig door meegezogen. Kinderen kunnen ontzéttend heftige dingen ervaren, maar keren vaak ook veel sneller terug naar een ander focuspunt, resetten zichzelf a.h.w. spontaan om dan weer gewoon verder te kunnen gaan.

En natuurlijk verloopt dit niet bij elk kind even vlot, is er –zeker bij hoogbegaafde kinderen die al wat gemakkelijker in hun hoofdje blijven hangen- soms wél professionele hulp nodig, maar in de meeste omstandigheden kunnen we als volwassenen nog heel wat leren van de jongsten in onze maatschappij… 

Geef je gevoelens bestaansrecht, àl je gevoelens, verwelkom ze respectvol, maar laat ze ook weer gaan.
Eet een ijsje of slaap eens buiten in de tent bijvoorbeeld

Want wijsheid komt niet altijd met de jaren…


Wijsheid (én ijsjes…)

Andere artikels

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x